DogObserver

^aDepartment of Animal and Human Biology, University of Rome “La Sapienza”, Viale dell’Universita’ 32, Roma 00185, Italy; ^bDepartment of Farm Animal Health, Veterinary Faculty, Utrecht University, Marburglaan 2, NL-3584CN Utrecht, The Netherlands; ^cSchool of Cognitive Sciences, Hampshire College, Amherst, MA 01002, USA.
Tłumaczenie M.Sobiecka

Streszczenie
"Badaliśmy ekologiczną charakterystykę psów błąkających się luzem (Canis familiaris) w czterech etiopskich wioskach przy pomocy sondażu. Te etiopskie wioskowe psy zachowywały się w przeprowadzonym sondażu podobnie, a inaczej niż inne swobodnie�błąkające się populacje psó na świecie:
(1) są one niemal całkowicie bez ograniczeń,
(2) występuje przewaga samców w populacji dorosłych osobników
(3) większośc wydaje się nie mieć właściciela (lub przynajmniej nie ma znanego) oraz
(4) wiele z nich błąka się wokół siedzisk ludzkich.

Ocenialiśmy również stosunek wioskowych psów do ludzi, używając testu podchodzącego obcego. Do 85 psów podchodziła nieznana kobieta rasy kaukaskiej w różnych kontekstach i zbierane były systematycznie i notowane:�’ zachowanie wokalne psa przed podejściem, reakcja na podejście i odległość psa i człowieka, przy której pojawiała się ta reakcja. Stwierdziliśmy zmienność behawioralnej reakcji na obcego zależną od miejsca znajdowania się psa (wewnątrz domu, na zewnątrz domu, ulica), otoczenia socjalnego (samotnie, para, grupa) oraz wioski. psy wewnątrz domu i psy, które były samotne, były bardziej skłonne do wokalizacjiw stosunku do obserwatora niż psy na ulicy. Unikanie było najczęstszą reakcją psów wioskowych�, zwłaszcza przy podchodzeniu na ulicy, co sugeruje, że większiść z nich jest dzika wobec ludzi. Jednakże 11% reagowało agresywnie wobec obserwatorki; wszystkie te psy wokalizowały wobec obserwatorki nim ona do nich podeszła. Jedna trzecia psów demonstrowała podejście neutralne, wyraźnie ignorując obserwatorkę. Do nieco mniej niż jednej trzeciej psó wioskowych można było podejść blisko (0–2�m), do jednej trzeciej można było podejść na dystans średni (2–5�m), a do ponad jednej trzeciej nie dało się podejść w ogóle (>5�m).
To wszystko razem dowodzi, że populacja psów w wioskach, któe badaliśmy nie była behawioralnie jednorodna, tak w poszczególnej wiosce, jak i między wioskami. Nasze badanie sugeruje, że badania behawioralne są użyteczne dla wykonania charakterystyki wolno błąkających się wioskowych psów, zwłaszcza, gdy ocenia się ryzyko, jako stanowią psy dla ludzkiej populacji. Nasze obserwacje sygerują, że ludzie mogą mieć większe szansę na pogryzienie przez psy, które wokalizują wobec ludzi, są pojedynczo lub w dwójkę,�i sa znalezione wewnątrz domu. (obejścia). �Nasz "test podejścia" okazał się być prosty, skuteczny w pomiarze nastawienia psa, i może być z łatwością zastosowany w różnych częsciach świata przez wyuczonych tego miejscowych. Zliczanie behawioralnych reakcji u wioskowych psów wobec ludzi będzie szczególnie ważne w terenach, gdzie możliwe są potencjalnie śmiertelne (infekcyjne) powikłania ugryzień, takie jak wścieklizna, nadal.