DogObserver

 Autor: Bob Bailey
Tak, krowy potrafią biegać. Już to wcześniej mówiłem. Prawdziwe pytanie brzmi z jakiego powodu biegają najlepiej. Breland-Baileys prowadzili serię testów różnicujących między "pokarmowym" lub "pozytywnie" motywowanym biegnięciem a biegnięciem po karaniu lub negatywnej motywacji. Występowały ogromne różnice między tym jak króliki, krowy i inne "roślinożerne"," biegały
za jedzenie i innymi pozytywami, a tym jak biegały przy uciekaniu przed
awersjami. Te różnice były mniej wyraźne w przypadku psów, dużych "kotów" i innych drapieżników. Oczywiście Brelandowie trenowali krowy by biegały, ale poszturchiwanie krowim patykiem (czego nie lubiły) było większym motywatorem, i prędkość znacznie większa. Testy te trwały latami i obejmowały wiele gatunków. My (Breland-Baileys) byłiśmy zainteresowani
związkiem między niszami drapieżnika-ofiary i potencjalną selekcją naturalną przez "motywatory" (nie nazywaliśmy tego wtedy w ten sposób, ale sądzę, że większość zrozumie to określenie). Trawa nie ucieka, więc króliki i krowy nie musiały ścigać źródła pożywienia, ale będąc same posiłkiem dla wielu drapieżników, miały prędkość biegu jako ewolucyjne przystosowanie.
To pokrótce opis tego, co robiliśmy. Powtarzam, że zarówno
Brelandowie i Bailey'owie ganiali krowy, ale chodziło o szybkość biegu
i powód do niego, to nas przede wszystkim interesowało. Sądzę, że co więcej
taka była rola biologii w określeniu tego behawioru lub wpływaniu
na niego. Przy długotrwałym biegu stosowaliśmy to, co nauczyliśmy się, że daje lepszy wynik w wytwarzaniu komercyjnie użytecznego behawioru.
Bob Bailey

My, Bailey'owie testowaliśmy porównawczo behawior "ucieczki" z prędkością
biegania uczoną przy pomocy jedzenia u czerwonych kangurów i kilku
gatunków wallabi. Różnice w prędkości były podobne do tych stwierdzanych
u krów i królików. Ktoś mógłby powiedzieć, że my po prostu nie zrobiliśmy porządnie
tych testów, a każde założenie eksperymentalne może być zakwestionowane. Jednak
w tamtych warunkach i przy tamtych protokołach przeprowadzalismy testy
całkiem powtarzalnie i niezmiennie.
Bob Bailey

To jest właśnie ten rodzaj spraw na temat których bardzo wiele spekulowaliśmy. I gdy było
to dla nas interesujące "akademicko" w przypadku delfinów (nie mieliśmy aż tak wielu
delfinów), to było bardzo ciekawe rozważać "temperament"
u kurczaków, królików, kaczek, szopów i niektórych innych zwierząt, jakie trenowaliśmy
w bardzo dużych ilościach (kurczaki, króliki i kaczki tysiącami).
Stwierdziliśmy, że białe Leghorn chicken, hodowane komercyjnie
miliardami na całym świecie, są tak bardzo jednolite behawioralnie, przy
podobnych doświadczeniach podczas rozwoju, że mogliśmy co do minuty przewidzieć
jak długo zajmie wytrenowanie u nich określonych zachowań, czasem całkiem złożonych
zachowań. Króliki, z drugiej strony, nie były tak jednolite, nawet gdy
sami je hodowaliśmy. Niemal zawsze były to standard Dutch belted rabbits.
Są one hodowane głównie jako stada wystawiane i są bardziej aktywne
niż większość królików, i nie są tak duże, jak króliki hodowane
na mięso. Istniała szeroka gama wariacji ich "naturalnej" agresywności
i "szybkości uczenia" naszych zadań na występy. Nigdy nie odkryliśmy
fizycznego predyktora agresywności. To znaczy, mogliśmy bez patrzenia na
młodego królika powiedzieć, czy na pewno będzie podgryzał czy nie.
Co ciekawe, nasi trenerzy odkryli korelację między długością ich uszu
a "szybkością uczenia". Po około 5 latach testowania fizycznej cechy
"krótkich uszu" mogliśmy powiedzieć, że taki królik wymagać będzie
więcej czasu do nauki standardowych zadań. Dzięki selekcji tylko
dłuższouchych królików znacznie skrócilismy czas nauki królików.
Skąd ta korelacja? Nie mam pojęcia. Co jeszcze sprawdzaliśmy? Proporcję głowy
do długości reszty ciała, "krótkość" nosa, szerokość głowy, długość stopy
itp, kolor sierści, procentowy udział białych i czarnych plam na futrze, i inne
rzeczy, których już nie przypomnę sobie na zawołanie. Jasno wyszła tylko
ta długość uszu, wobec długości głowy i prawdopodobnie ciała; to było mniej
wyraźne.
Jeszcze ciekawa uwaga na boku. Jakie mogły mieć znaczenie dłuższe
lub krótsze uszy, w kontekście ewolucyjnym. Oczywiście wpływ na to
mogło mieć to, że nasze standardowe zadania (takie jak poruszanie się, wzrokowe,
węchowe i czuciowe rozróżnianie, ciągnięcie i popychanie) mogły być selektorem
raczej czegoś innego niż tego, co króliki znajdowały w naturze.
Bob Bailey

TÅ‚umaczenie Maria Sobiecka